Bacchylides, Zegezang voor Hiëron (5e eeuw v.C.)

Bacchylides (Βακχυλίδης) van het Griekse eiland Keos (ca. 518 - ca. 451 v.C.) was een Griekse dichter die samen met zijn oom Simonides deel uitmaakte van de alexandrijnse canon van negen grote lyrici. Volgens sommige bronnen werd hij verbannen uit zijn geboorteland en trok hij de hele Griekse wereld rond om net als zijn tijdgenoot Pindaros te schrijven voor de elite. In de hellenistische tijd werden Bacchylides’ gedichten door Aristophanes van Byzantium verzameld en opgedeeld in negen boeken. Na de oudheid ging dit oeuvre echter quasi volledig verloren, tot in 1896 in Egypte een papyrus opdook met veertien epinikia en zes dithyramben, samen goed voor ongeveer 1400 verzen. De Bacchylidespapyrus werd naar Engeland gesmokkeld en wordt er sindsdien bewaard in de British Library (BL P.Lond. inv. 733). Bacchylides’ vierde epinikion is een korte zegezang voor de befaamde Hiëron van Syracuse en diens overwinning bij de wagenrennen tijdens de Pythische Spelen in het jaar 470 v.C.

Nog steeds houdt de goudlokkige
	Apollo van de stad Syracuse
en eert hij de rechtvaardige vorst Hiëron,
want voor de derde maal wordt hij bij de navel
van het hoogklippige land als Pythisch winnaar bejubeld,
	dankzij de klasse van zijn snelvoetige paarden.
… de heldergestemde haan
	van Ourania die de lier hanteert,
… maar met een welwillend hart
… gaf ze gloed aan nieuwe gezangen.								10

En hield een god een vierde maal
	de weegschaal van het lot in balans,
dan vereerden we Deinomenes’ zoon nogmaals.
Nu mogen we hem die als enige
van de aardbewoners dit presteerde				
	aan Kirrha’s zeebespoelde baaien
met kransen bekronen
	én twee Olympische zeges bezingen.
Wat is er beter dan godenvriend te zijn
en van het lot diverse zegens te verkrijgen?						       20

Ἔτι Συρακοσίαν φιλεῖ
	πόλιν ὁ χρυσοκόμας Ἀπόλλων,
ἀστύθεμίν θ᾽ Ἱέ[ρω]να γεραίρει·
τρίτον γὰρ π[αρ᾽ ὀμφα]λὸν ὑψιδείρου χθονὸς
Πυ[θ]ιόνικος ἀ[είδε]ται						
	ὠ[κυ]πόδων ἀρ[ετᾷ] σὺν ἵππων.
Έ[˘˘] ἁδυεπὴς ἀ[να-
	ξιφόρ]μιγγος Οὐρ[αν]ίας ἀλέκτωρ
˘˘]εν· ἀλλ᾽ ἑκ[όν]τι νόῳ,
¯˘ο]υς ἐπέσεισεν ὕμνους.							 	     10

Ἔτι δὲ τέ]τρατον εἴ τις ορ-
	˘˘˘]εἷλκε Δίκας τάλαν[τον
Δεινομένεός κ᾽ ἐγερα[ίρ]ομεν υἱόν
†παρ᾿ ἑστίαν† ἀγχιάλοις τ[ε Κίρ]ρας μυχοῖς
μοῦνον ἐπιχθονίων τάδε						
	μησάμενον στεφάνοις ἐρέπτειν
δύο τ᾽ Ὀλυμπιονικ<ί>ας
	ἀείδειν. Τί φέρτερον ἢ θεοῖσιν
φίλον ἐόντα παντο[δ]απῶν
λαγχάνειν ἄπο μοῖρα[ν] ἐσθλῶν;						    	     20

Dit delen:

Gerelateerd