Nieuw leven voor oude teksten
Antonio Beccadelli ('Panormità', 1394-1471) is een van de interessantste figuren uit de vroege Italiaanse renaissance. Hij werd vooral bekend om zijn collectie obscene en provocatieve Neolatijnse gedichten 'Hermaphroditus' (1425), waaruit dit epigrammetje voor 'Lentulus'.
In een gedichtje dat aan de Latijnse auteur Petronius (1e eeuw n.C.) wordt toegeschreven (Anthologia Latina 706), wordt de verteller getroffen door een heel bijzondere sneeuwbal.
Angelo Poliziano ('Politianus', 1454-1494) was een groot humanistisch geleerde én dichter. In dit Oudgriekse gedicht zingt hij de lof van zijn briljante pupil Alessandra Scala (1475-1506).
De Griekse schrijver Parthenios van Nikaia (1e eeuw v.C.) kwam als krijgsgevangene in Rome terecht. Zijn enige bewaarde werk is de 'Erotica Pathèmata', een collectie van zesendertig compacte love-stories met een tragisch einde. Daaruit komt ook het verhaal van Oinone.
Jacopo Sannazaro (1456-1530) was een van de grootste Neolatijnse dichters van de Italiaanse renaissance. In zijn epyllion 'Salices' (1526) ontsnapt een schare nimfen slechts aan de achtervolging van geile saters door te veranderen in wilgen. Hun metamorfose vindt plaats in deze slotscène.
De Italiaanse dichter Giulio Cesare Stella (1564-1624) ofte Julius Caesar Stella publiceerde in 1585 een Neolatijns epos over de ontdekking van de Nieuwe Wereld door Christoffel Columbus: de 'Columbeis'. Na Stella's aanhef bevinden we ons meteen op de Atlantische Oceaan.
Paulos Silentiarios (ca. 520-575 n.C.) beschrijft de frustrerende kuisheid van het meisje Sappho: Anthologia Graeca V.246.
In de biografie van keizer Hadrianus (76-138 n.C.) in de 'Historia Augusta' is ook een dubbelzinnig en vaak vertaald gedichtje opgenomen dat de keizer in 138 n.C. zelf zou hebben geschreven in Baiae, aan de Italiaanse kust.
In een beroemd gedicht beschrijft Ausonius (ca. 310-ca. 395 n.C.) of volgens anderen Vergilius (70-19 v.C.) de schoonheid van een rozentuin bij ochtendstond. Dit zijn de openingsverzen.
De antiquariër en proto-archeoloog Cyriacus van Ancona (ca. 1391-ca.1455) beschrijft in een brief hoe hij op 2 april 1444 met een 'moederschip' en twee kleinere schuitjes vanuit Chios voer naar Foglia Nuova (het antieke Fokaia).
Roufinos (gedateerd van de eerste eeuw tot de vijfde eeuw n.C.) schrijft een hartstochtelijk epigrammatisch briefje naar het meisje Elpis: Anthologia Graeca V.9.
De grote Brugse Neolatijnse dichter Janus Lernutius (1545-1619) schreef met zijn stadsgenoot Victor Giselinus een collectie Catullusparodieën, waarvan dit gedichtje (Manes Catulli 62) speelt met Catullus 72.
Enea Silvio Piccolomini (1405-1464) componeerde voor zijn 'Cinthia' een collectie erotische gedichten, maar toen hij in 1458 tot paus Pius II werd verkozen, deed hij deze verzen liever verdwijnen. In de 19e eeuw kwamen ze echter terug boven water.
De beroemde Giovanni Boccaccio (1313-1375) schreef een collectie Latijnse vrouwenbiografieën. De volgende anekdote komt uit zijn levensbeschrijving van de legendarische oosterse vorstin Semiramis (De mulieribus claris II.9-11).
Athenaios (3e eeuw n.C.) bewaart in het twaalfde boek van zijn Deipnosophistai een choliambisch gedicht dat Phoinix van Kolophon (4e eeuw v.C.) zou hebben geschreven over de Assyrische koning Ninos.
De Appendix Vergiliana is een collectie Latijnse gedichten die wellicht grotendeels ten onrechte aan Vergilius worden toegeschreven. Daaruit komt ook de Copa of 'Kroegbazin'.
De dag voor zijn dood beëindigde de Schot John Barclay (1582-1621) zijn Neolatijnse roman Argenis. Dit is de openingspassage.
De Romeinse elegische dichter Propertius (ca. 47-ca. 15 v.C.) schreef rond 25 v.C. een elegie over zijn liefje Cynthia.
Daniël Heinsius (1580-1655) beklaagt zich in een Grieks gedicht over muggen die hem in Zwijndrecht een hele nacht wakker hielden.
In zijn Supplementum of dertiende boek van de Aeneis beschrijft Maffeo Vegio (1407-1458) de capitulatie van koning Latinus.
Justus Lipsius (1547-1606) schrijft een Catulliaans gedichtje voor het meisje Juventia.
De dichter-filosoof Philodemos (1e eeuw v.C.) mijmert over zijn naam en zijn bijzondere passie.
TOM INGELBRECHT 