Giovanni Boccaccio, Over Semiramis (ca. 1362)

Uit haar talrijke prestaties selecteer ik er hier nog één die erg vermeldenswaard is en bovendien waargebeurd zou zijn. Op een dag in volle vredestijd genoot Semiramis van rust en ontspanning in het gezelschap van haar dienstmeisjes. Met vrouwelijke vingervaardigheid was ze haar haren aan het kammen om ze volgens de mode van haar vaderland in vlechten te leggen, maar toen ze nog niet halverwege haar lokken zat, kwam plots het bericht dat de stad Babylon was overgelopen naar haar stiefzoon. Semiramis was door dit nieuws zozeer van slag dat ze haar kam weggooide en onmiddellijk in razernij van haar vrouwenwerk opsprong. Ze greep naar de wapens, nam de leiding over haar troepen en omsingelde de machtige vesting. Ze ging niet over tot het verder fatsoeneren van haar half opgemaakte haren vooraleer ze de machtige stad na een lange belegering tot overgave had gedwongen en gewapenderhand terug in haar macht had gebracht. Als een getuigenis van deze dappere heldendaad heeft er in Babylon lange tijd een gigantisch bronzen standbeeld gestaan van een vrouw met gevlochten haren aan de ene en losse lokken aan de andere zijde.

Ut ex multitudine suorum gestorum unum memoratu dignissimum extollentes dicamus, certissimum asserunt, ea pacatis rebus et ocio quiescente ac die quadam feminea solertia cum pedissequis crines discriminante ac ritu patrio in tricas reducente, actum est, cum nondum preter medios deduxisset, ut illi nuntiaretur Babiloniam in dictionem defecisse privigni. Quod adeo egre tulit ut, proiecto pectine, confestim ab offitio muliebri irata resurgens, corriperet arma ac eductis copiis obsideret urbem prevalidam; nec ante quod inordinatorum longa obsidione affectam in deditionem cogeret et suo sub dominio infestis revocaret armis. Cuius tam animosi facinoris diu exhibuit testimonium statua ingens ex ere conflata et in Babilonia erecta, feminam solutis ex altero latere crinibus, ex altero in tricam compositis, pretendens.