Desiderius Erasmus, De macht van Cupido (1487?)

De grote Desiderius Erasmus van Rotterdam (ca. 1467-1536) staat natuurlijk vooral bekend om zijn monumentale prozawerken, zoals zijn Lof der Zotheid, zijn Adagia en zijn immense Latijnse correspondentie. Tijdens de eerste helft van zijn leven besteedde hij echter evenveel energie aan het componeren van poëzie als aan het schrijven van proza. Erasmus’ omvangrijke dichterlijke oeuvre behandelt vooral opvoedkundige, politieke en theologische thema’s, maar er komt ook liefdespoëzie in voor, zoals een vroege Elegie over de machtige Cupido met zijn boog en pijlen, waarvan hier de beginverzen.

Ik weet nu wat de liefde is: een geestelijke waanzin,
	de liefde is een vuur dat heter dan de Etna brandt.
Een jonge liefde voedt zich graag met knikjes en signalen
	en domme liefde ontstaat door zoete woordjes en gevlei.
Een heerlijke verliefdheid glipt naar binnen langs de ogen,			
	ze bijt zich machtig vast en dringt in al je vezels door,
ze dringt je lichaam binnen, vreet het weg met stille vlammen
	en schroeit je ingewanden met een eigen fakkelvuur.
Ze schroeit je weg vanbinnen, laat je geest niet langer rusten,
	zo’n rusteloze liefde houdt je blijvend uit je slaap.				10
De liefde vindt geen rust: als zij als heerser van geliefden
	hun lichaam niet verbinden kan, verenigt zij hun ziel.
Hoewel er slechts één liefde is, knoopt zij twee harten samen:
	zo maakt die ene liefde dat die twee geen twee meer zijn.
							...

Nunc scio quid sit amor: amor est insania mentis,
	Ethna fervidior pectoris ignis amor.
Nutibus et signis teneri pascuntur amores,
	Inter blanda oritur suavia stultus amor.
Lumina mollis amor primum subit, inde medullis				
	Figitur atque potens ossa penetrat amor.
Ossa penetrat amor tacitisque edit intima flammis,
	Ima suis facibus viscera torret amor.
Viscera torret amor, mentem vetat esse quietam
	Atque adimit somnos irrequietus amor.							10
Non requiescit amor, sed mutua victor amantum
	Corpora si nequeat, pectora iungit amor.
Sit licet unus amor, nectit duo corda duorum;
	Ut duo iam non sint efficit unus amor.
							...