Guillaume Caoursin, De belegering van Rhodos (ca. 1482)

Guillaume Caoursin (1430-1501) was als Franse hospitaalridder in 1480 ooggetuige van de belegering van Rhodos door de Ottomanen onder leiding van Mehmed Pasha. In zijn populaire Obsidionis Rhodiae urbis descriptio beschrijft hij hoe de eendrachtige katholieke en orthodoxe verdedigers van de stad een ultimatum van de Ottomanen van de hand wezen.

De geleerde man die onze prins vertegenwoordigde antwoordde: “We kunnen jullie nauwelijks voldoende bewonderen voor de manier waarop jullie onze stad omsingelen met jullie vloot, jullie intense artillerie en jullie talloze garnizoenen. Maar jullie dringen erop aan dat we vrede sluiten, terwijl dit niet lijkt te stroken met het mandaat van soldaten. We hebben eerder de indruk dat jullie een show opzetten om ons moreel te testen. Jullie moeten beseffen dat we niet onder de indruk zijn van jullie beloften of jullie aanbod, net zomin als we verleid kunnen worden om een daad te stellen die onze eer aantast. We zijn trouwens ook niet bang van jullie dreigementen. Meer nog: in ons hart zijn we één en er is geen meningsverschil tussen de katholieken en orthodoxen, want we eren Christus vanuit één geloof en een vastberaden hart. Voor Hem zijn we bereid te strijden en we verkiezen de dood boven een verbond met Mahomet. Hou dus maar op met die beloften en bedreigingen, waarmee jullie ons proberen te overtuigen. Wanneer jullie vloot terug huiswaarts is gevaren en jullie ambassadeurs hebben gestuurd om over vrede te onderhandelen, zullen we ons over de kwestie beraden. Jullie staan hier echter gewapend en omringd door een legermacht. Wel, doe dan maar verder met die militaire campagne van jullie, maar wij zullen jullie met Gods zegen en een vastberaden hart van antwoord dienen. Besef goed dat jullie niet tegenover een stelletje Aziatische verwijfden staan, maar tegenover de dapperste katholieken.” Na die woorden dropen de Turken onmiddellijk af, hun gezicht vol ontgoocheling.

Qui principis nostri vice aderat edoctus respondet: “Non possumus satis non admirari vos, qui cum classe et impetuosis machinis castrorumque copia urbem nostram circundatis, nos ad pacem [h]ortari, cum id a militantium officio alienum videatur; verum figmento agere videmini ut animos temptetis. Sciatis nec pollicitationes nec munera vestra nos movere aut ad aliquid indecorum conficiendum allicere; nec profecto mine vestre nos terrent. Sumus enim unanimes nec discrimen est inter Latinum et Grecum: Christum colimus una fide et firma mente, pro quo pugnare parati sumus et mortem potius oppetere quam Mahumeti conjungi; facessant promissa mineque quibus nos movere conamini. Cum vestra classis domesticos lares reviserit, si oratores de pace tractaturos mittetis, de re consultabimus; cum armati et exercitu precincti estis, officium bellantium perficite, et vobis, Deo propitio, constanti animo respondebimus. Cognoscetis quoque non cum Asiaticis et effeminatis viris contendere, sed cum catholicis fortissimis manum conserere”. Quo dicto, Turci, vultu demisso, extemplo discedant.