Giovanni Marrasio, Voor de goddelijke Angelina (ca. 1429)

Giovanni Marrasio († 1452) was afkomstig uit het Siciliaanse Noto, maar bracht een groot stuk van zijn leven door in Siena en Ferrara. Daar ontwikkelde hij zich te midden van grote tijdgenoten tot een van de eerste Neolatijnse dichters. Marrasio's Angelinetum (ca. 1429) is een bundel liefdesgedichten voor zijn liefje Angelina en daaruit komt dit zesde gedicht: Ad divam Angelinam ('Voor de goddelijke Angelina').

Vanwaar die drift, dat blind vertrouwen in je jonge leeftijd?
	Ah, op zijn snelle vleugels komt de ouderdom al aan!
Kijk rond: de aarde is niet steeds gehuld in frisgroen grasland,
	maar staat ook niet steeds stram en stug, geblakerd door de zon.
De aarde toont niet altijd slechts oranje warme tinten,				5
	of rozen blank als sneeuw en rood als purper tegelijk.
Vaak stralen lelies, geurend met verrukkelijke aroma’s,
	vaak gaan de takken onder zoete vruchten zwaar gebukt,
vaak schenkt een druivelaar ons zoete druiven om te eten,
	maar toch draagt ook niet elke boom het hele jaar door fruit.		10
Zo zal jouw knappe, liefelijke jeugd ook jou misleiden,
	jouw jeugd die nu nog volgzaam is en elke wens vervult.

Quid furis, audaci nimium confisa iuventa?
	Praecipiti penna curva senecta venit
Aspice: non semper vestita est terra virenti
	Gramine, nec semper solibus usta riget,
Nec semper rutilos producit terra colores							5
	Et niveas pariter purpureasque rosas,
Lilia saepe nitent placido redolentia odore,
	Saepe gravant ramos dulcia poma suos,
Dulces saepe cibos dat nobis pampinus uvas;
	Non semper fructus quaelibet arbos habet.						10
Sic te decipiet formosa et blanda iuventus,
	Quae nunc est votis obsequiosa tuis.